Όταν ήμουν νεότερος σπούδαζα ηχοληψία - για σινεμά, τηλεόραση, ραδιόφωνο. Τότε, το να ηχογραφείς και να παράγεις μουσική σήμαινε στούντιο: χώρος, εξοπλισμός, κόστος, και κάποιος που κρατούσε τα κλειδιά. Μετά ήρθε η διάδοση της τεχνολογίας και η εύκολη πρόσβαση σε υπολογιστή, κι αυτό που για έναν νέο ηχολήπτη έμοιαζε φαντασία έγινε πραγματικότητα.
Μπορούσα να ηχογραφώ από την κρεβατοκάμαρά μου. Μπορούσα να παράγω τη δική μου μουσική. Είχα το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα; Όχι. Ταξίδεψε η μουσική μου; Ταξίδεψε.
Οι ίδιες φωνές, η ίδια έκβαση
Τα στούντιο και οι ηχολήπτες διαμαρτυρήθηκαν. Έπεσε η δουλειά; Όχι. Εξελίχθηκε - και για τους ίδιους. Η απόλυτη καθαρότητα του ήχου παρέμεινε εκεί που χρειαζόταν, εκεί όπου κάποιος ήξερε πραγματικά τι έκανε. Απλώς, δίπλα της, ξεφύτρωσαν άπειρες μπάντες, μια πανδαισία μουσικών και μουσικής δημιουργίας· και παράλληλα το ίντερνετ και όλα τα ψηφιακά μέσα άνοιξαν πόρτες που δεν ξανάκλεισαν.
Η τεχνολογία δεν κατάργησε την τέχνη του ήχου. Μετακίνησε το κατώφλι της εισόδου. Οι καλοί έμειναν καλοί - απλώς μπήκαν κι άλλοι στο παιχνίδι.
Και τώρα, το AI
Το ίδιο βλέπω σήμερα με την τεχνητή νοημοσύνη στον κινηματογράφο. Πολλοί στον χώρο φοβούνται πως θα χάσουν τη δουλειά τους - και, για να είμαι ειλικρινής, για κάποιους μπορεί και να συμβεί. Δεν θα το μικρύνω αυτό· το έζησα από την άλλη πλευρά και ξέρω πως η μετάβαση δεν είναι ανώδυνη για όλους.
Αλλά από την άλλη, ο κινηματογράφος επιτέλους εκδημοκρατίζεται. Το κατώφλι ξαναπέφτει, όπως έπεσε τότε για τον ήχο. Θα δούμε μια έκρηξη ταινιών και ιστοριών - από ανθρώπους που ποτέ δεν είχαν το στούντιο, τα κλειδιά ή τα λεφτά, και τώρα έχουν μια κάμερα κι ένα εργαλείο.
Θα δούμε πολύ slop. Αυτό είναι βέβαιο - όπως ακούσαμε και άπειρη κακή μουσική. Αλλά μέσα στον θόρυβο θα υπάρχουν και διαμάντια: νέοι δημιουργοί που θα μας ταξιδέψουν, ακριβώς επειδή κάποιος τους άφησε, επιτέλους, να μπουν. Το έχω ξαναζήσει. Ξέρω πώς τελειώνει αυτή η ιστορία.