Το πλαίσιο των €750 εκατ. για πέντε χρόνια - παραγωγή, διανομή, κίνητρα για ξένες παραγωγές - πέρασε από δημόσια διαβούλευση με τίτλο που υπόσχεται «σταθερότητα». Το ερώτημα που έθεσαν οι επαγγελματικές ενώσεις είναι αν η σταθερότητα ενός κλάδου χτίζεται κλειδώνοντας τις διαδικασίες του μέσα σε νόμο.
Τι ενοχλεί
Το βασικό παράπονο είναι δομικό: διαδικασίες που θα έπρεπε να βελτιώνονται με διάλογο και κανονισμούς «παγώνουν» σε νόμο, και κάθε μελλοντική διόρθωση απαιτεί νέα νομοθεσία. Προστίθεται η ανησυχία για μια πενταμελή Κεντρική Επιτροπή Αξιολόγησης με εξουσία να υπερβαίνει τις εισηγήσεις των αξιολογητών - μετά τις αντιδράσεις αφαιρέθηκε ο εκπρόσωπος του Υπουργείου, αλλά το ζήτημα της συγκεντρωμένης εξουσίας παραμένει.
Μια ρήτρα ανάκλησης χρηματοδότησης για λόγους «δημοσίου συμφέροντος» - ασαφής, και επίμαχη μετά την περίπτωση ντοκιμαντέρ που έχασε τη στήριξή του το 2025 με επίκληση δημόσιας τάξης - αποσύρθηκε έπειτα από συντονισμένη πίεση του κλάδου. Το ότι χρειάστηκε πίεση για να φύγει, λέει κάτι για το πώς γράφτηκε.
Πού μπορεί να διαρρεύσει το χρήμα
Το cash rebate επεκτείνεται πλέον και σε τηλεπαιχνίδια, talent shows και reality. Σε έναν πεπερασμένο προϋπολογισμό, αυτό σημαίνει πιθανή εκτροπή πόρων προς πιο κερδοφόρες τηλεοπτικές μορφές - μια ισορροπία που αξίζει να παρακολουθηθεί, όχι να θεωρηθεί δεδομένη.
Και μένει η μεγάλη απουσία: σε αντίθεση με τα μεγάλα ευρωπαϊκά συστήματα, το νομοσχέδιο αγνοεί σχεδόν εντελώς τη διανομή, το marketing και τις αίθουσες. Παράγεις περισσότερα, αλλά το πού και πώς θα τα δει κανείς μένει εκτός πλαισίου.
Το πραγματικό τεστ δεν είναι το ποσό στον τίτλο. Είναι δύο πράγματα: αν η δομή μείνει αρκετά ευέλικτη ώστε να διορθώνεται χωρίς νέο νόμο κάθε φορά, και αν το χρήμα φτάνει στους ανθρώπους που φτιάχνουν πραγματικά τη δουλειά - όχι μόνο στις γραμμές που είναι εύκολο να μετρηθούν.